Hejka
 |
| Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Książkę czytało się naprawdę szybko, nawet lepiej niż jej poprzedniczkę. Wszystko przedstawiono tym razem z punktu widzenia Adama, ale kilka lat po wypadku jego ukochanej.
Wszystko się zepsuło - Oboje stracili ze sobą kontakt, chłopakowi odechciało się grać, miał zaburzenia lękowe, bał się tłumów oraz miejsc publicznych, gdyż był zbyt rozpoznawalny. Kiedyś o tym marzył, a teraz chciałby się tego pozbyć. Teraz marzy o Mii. Nagle w mieście, w którym się zatrzymał natrafia się okazja na wejście na jej koncert. Mimo wahania, bohater postanawia tam pójść, zostaje zaproszony za kulisy, w ten sposób po kilku latach znowu się spotykają, ale nic nie jest tak jak było. Nic nie jest tak, jak być powinno.
''Budząc się rano, powtarzam sobie: "To tylko jeden dzień, jeden dwudziestoczterogodzinny odcinek czasu, który musisz przetrwać".'' Minusem tej książki jest jedno: zakończenie. Po jej przeczytaniu, nie odczułam niczego. Pustka, rozpacz, szczęście, smutek. Nic z tych rzeczy, tak jakbym się nie przywiązała do bohaterów. Może tak było? W każdym bądź razie nie podobało mi się to szczególnie. Od razu przeszłam się do biblioteki sięgnąć po inną książkę 
|
